close
lut 28, 2019
lut 28, 2019

Jak najlepsi tenisiści spisują się w walce między sobą?

Jak zawodnicy z czołowej dwudziestki ATP spisują się w pojedynkach między sobą?

Djokovic i Nadal — analiza danych

Czy Nadal jest jedynie pogromcą rywali o niższym rankingu?

Zawodnicy, którzy słabiej spisują się w starciach z pierwszą dwudziestką ATP

Jak najlepsi tenisiści spisują się w walce między sobą?

Credit: Getty Images

Skuteczność przeciwko czołowym zawodnikom stanowi oczywisty czynnik sukcesu w turniejach tenisowych wysokiej rangi. W tym artykule sprawdzamy, jak aktualna czołowa dwudziestka ATP radzi sobie z najwyżej notowanymi tenisistami. Przyglądamy się profilom poszczególnych zawodników i badamy możliwość uzyskania przewagi w zakładach.

20 najlepszych zawodników ATP w turniejach wysokiej rangi

ATP Tour obejmuje cztery poziomy rozgrywek.  Najbardziej prestiżowe są turnieje Wielkiego Szlema, następnie mamy ATP Masters 1000 i ATP 500. Najniższą rangę mają turnieje ATP 250. W przypadku turniejów ATP 250 zdarza się, że nie bierze w nich udziału ani jeden zawodnik z najlepszej dwudziestki. Dlatego istnieje spore prawdopodobieństwo, że pretendent do zdobycia tytułu nie trafi na przeciwnika z tenisowej elity.

W przypadku turniejów Wielkiego Szlema i Masters sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Spośród pięciu turniejów Wielkiego Szlema i dziewięciu turniejów Masters 1000 rozegranych od początku 2018 roku zaledwie w trzech z nich zwycięzca musiał pokonać nie więcej niż jednego zawodnika z czołowej dwudziestki.  

W pięciu turniejach Wielkiego Szlema, które odbyły się w sezonie 2018, zwycięzca musiał pokonać średnio 2,40 z dwudziestu najlepszych tenisistów.

W siedmiu turniejach na 14 (50%) triumfator musiał zanotować wygrane przeciwko trzem przeciwnikom z czołowej dwudziestki. Prawdopodobnie najtrudniejszą drogę do zwycięstwa w minionym sezonie przebył Karen Kaczanow. Młody Rosjanin zdobył w Paryżu swój pierwszy tytuł Masters po pokonaniu aż czterech zawodników z pierwszej dwudziestki.

W pięciu turniejach Wielkiego Szlema, które odbyły się w sezonie 2018, zwycięzca musiał pokonać średnio 2,40 z dwudziestu najlepszych tenisistów. W turniejach Masters, rozegranych w tym samym czasie, liczba ta była niemal identyczna i wyniosła 2,44. Mało prawdopodobne jest, aby jakiś zawodnik mógł zdobyć prestiżowy tytuł po rozegraniu zaledwie jednego spotkania z tenisistą z czołowej dwudziestki. Konieczność pokonania dwóch graczy z elity jest wciąż wynikiem poniżej średniej. Zazwyczaj triumfator będzie potrzebował pokonać większą liczbę przeciwników o wysokim rankingu.

Uświadomienie sobie tego faktu jest dość istotne, ponieważ pozwala nakreślić sylwetkę czołowych tenisistów w danym cyklu, a tym samym sprawdzić, którzy z nich mają większe lub mniejsze szanse na osiągnięcie takiego sukcesu. 

Bliższe spojrzenie na Novaka Djokovica i Rafaela Nadala

Bez wątpienia warto przyjrzeć się wyczynom dwóch najlepszych zawodników w męskim tenisie — Novaka Djokovicia i Rafaela Nadala. Jak zobaczymy w tabeli zamieszczonej w dalszej części artykułu, obaj zawodnicy wyróżniają się pod względem łącznego bilansu utrzymań i przełamań (wskaźnika pozwalającego na wiarygodną ocenę poziomu zawodników) w stosunku do pozostałych rywali. 

Nadal z łącznym bilansem 123,6% z ostatnich 12 miesięcy osiąga lepsze statystyki niż Djoković, którego bilans jest nieco niższy i wynosi 119,0%. Być może jest to spowodowane licznymi zwycięstwami Nadala na preferowanych przez niego kortach ziemnych. Oba wyniki potwierdzają światową klasę tych zawodników.

Jednak oceniając spotkania z zawodnikami z czołowej dwudziestki, to właśnie Djoković zyskuje przewagę. W starciu z rywalami ze światowej elity łączny bilans utrzymań i przełamań Serba spada do poziomu 113,2%, ale stanowi to lepszy wynik niż jego hiszpańskiego rywala, który w ciągu ostatnich 12 miesięcy osiągnął analogiczny wskaźnik na poziomie 112,6%. Oznacza to, że łączny bilans Djokovicia w meczach z czołowymi tenisami spadł o 5,8% (ze 119,0% do 113,2%), podczas gdy Nadala spadł o 11,0% (ze 123,6% do 112,6%).

Czy Nadal jest jedynie pogromcą rywali o niższym rankingu? Taki zarzut byłby niesprawiedliwy, biorąc pod uwagę jego niesamowite osiągnięcia względem czołowej dwudziestki. Jednak, jak już wspomniano wcześniej, statystyki króla kortów ziemnych są nieco lepsze dzięki jego umiejętności konsekwentnego pokonywania słabszych zawodników.

Statystyki 20 najlepszych zawodników ATP 

Zawodnik

Utrzymanie (%) z 12 miesięcy w starciach ze wszystkimi zawodnikami

Przełamanie (%) z 12 miesięcy w starciach ze wszystkimi zawodnikami

Łączny bilans (%) z 12 miesięcy w starciu ze wszystkimi zawodnikami

Utrzymanie (%) z 12 miesięcy w starciach z czołową dwudziestką

Przełamanie (%) z 12 miesięcy w starciach z czołową dwudziestką

Łączny bilans (%) z 12 miesięcy w starciach z czołową dwudziestką

Różnica w wyniku łącznym (%)

 

 

 

 

 

 

 

 

Djoković

87,9

31,1

119,0

88,2

251

113,2

5,8

Nadal

87,4

36,2

123,6

82,5

30,1

112,6

11,0

Zwieriew A.

82,4

28,2

110,6

80,3

18,0

98,2

12,4

Del Potro

87,9

25,9

113,8

86,4

16,0

102,5

11,3

Anderson

89,4

16,0

105,4

84,4

12,7

97,1

8,3

Nishikori

82,1

25,0

107,1

74,8

21,1

95,9

11,2

Federer

91,2

22,4

113,6

89,4

13,0

102,4

11,2

Thiem

83,9

24,5

108,4

77,1

22,6

99,7

8,7

Isner

94,5

9,7

104,2

89,1

4,3

93,4

10,8

Cilic

86,8

21,9

108,7

84,4

20,7

105,0

3,7

Kaczanow

86,9

20,0

106,9

81,2

16,9

98,1

8,8

Tsitsipas

85,5

16,0

101,5

76,8

15,0

91,9

9,6

Ćorić

85,2

25,7

110,9

81,1

19,4

100,5

10,4

Raonic

91,7

15,6

107,3

88,0

11,4

99,4

7,9

Miedwiediew

81,8

25,2

107,0

78,3

15,5

93,8

13,2

Fognini

75,6

28,8

104,4

70,6

18,3

89,0

15,4

Cecchinato

79,0

19,9

98,9

75,3

27,4

102,6

-3,7

Bautista-Agut

82,8

25,2

108,0

76,0

19,2

95,2

12,8

Schwartzman

73,8

30,7

104,5

60,4

24,3

84,7

19,8

Basilaszwili

75,9

20,8

96,7

81,6

14,9

96,5

0,2

Powyższa tabela przedstawia statystyki utrzymań/przełamań zawodników ATP w meczach ze wszystkimi zawodnikami z ostatnich 12 miesięcy (dane na dzień 21 lutego 2019 r.) w porównaniu ze statystykami utrzymań/przełamań w starciach z czołową dwudziestką w tym samym okresie.

Od razu można zauważyć, że tylko jeden zawodnik osiągnął lepszy wynik w statystyce meczów przeciwko tenisowej elicie niż w statystyce ogólnej. Był to Marco Cecchinato.

Ten włoski tenisista, preferujący grę na kortach ziemnych, stanowi pewnego rodzaju zagadkę, ponieważ trudno jest wskazać, dlaczego udało mu się uzyskać znacznie lepsze wyniki w przełamaniach w meczach przeciwko zawodnikom z czołowej dwudziestki — niesamowite 27,4% w porównaniu do ogólnego wyniku 19,9%. Biorąc pod uwagę fakt, że wielkość próbki danych tego zawodnika dla zmagań z najlepszą dwudziestką była nieco mniejsza niż większości zawodników uwzględnionych na liście, wyjaśnieniem takiego wyniku może być wariancja. Nie można jednak wykluczyć możliwości, że w Cecchinato drzemie potencjał walki z najlepszymi.

Nikoloz Basilaszwili to kolejny zawodnik, który bardzo dobrze radził sobie w starciu z najwyżej notowanymi tenisistami. Jego łączny wynik w pojedynkach z graczami z czołowej dwudziestki był niemal identyczny z wynikiem ogólnym. Jego dynamika przeciwko najmocniejszym rywalom przekształciła się w znacznym stopniu na grę opartą na własnym serwisie.

Takie nastawienie na wygrywanie własnych podań można było zaobserwować w przypadku wielu zawodników pierwszej dwudziestki ATP w meczach przeciwko najwyżej notowanym rywalom. 12 zawodników z aktualnie najlepszej dwudziestki było w stanie utrzymać własny serwis w 80% przypadków w starciu z czołową dwudziestką, natomiast tylko siedmiu było w stanie uzyskać przełamanie w ponad 20% przypadków (w porównaniu do średniej wynoszącej 15%). Zaledwie trzej tenisiści — Cecchinato, Djoković i Nadal — mogą pochwalić się wynikiem lepszym niż 25% przełamań.

Zaledwie siedmiu zawodników było w stanie przekroczyć wartość 100% w łącznym bilansie utrzymań i przełamań w meczach przeciwko najlepszej dwudziestce. Oprócz wspomnianych wcześniej Djokovicia, Nadala i Cecchinato dokonali tego Juan Martin Del Potro, Roger Federer, Marin Cilić i Borna Ćorić. Jednakże ich wyniki w żadnym stopniu nie zbliżyły się do wyników Djokovicia i Nadala. Do pewnego stopnia może to wyjaśniać, dlaczego odpadają w najważniejszych turniejach.

Zawodnicy, którzy słabiej spisują się w starciach z pierwszą dwudziestką ATP

Mimo powyższej uwagi nie sposób pominąć faktu, że ich problemy bledną w porównaniu kłopotami, jakie mają tacy zawodnicy, jak Kei Nishikori, John Isner, Stefanos Tsitsipas, Fabio Fognini czy Diego Schwartzman. Serwis Nishikoriego staje się mniej skuteczny przeciwko najlepszym, a serwis Schwartzmana bywa wręcz roznoszony na strzępy. Isner był w stanie pokonać zawodników z czołowej dwudziestki zaledwie w 4,3% przypadków w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Również Tsitsipas i Fognini grali niezbyt dobrze przy własnym serwisie. 

Kluczowe znaczenie ma świadomość, czy zawodnik jest w stanie stanąć na wysokości zadania w kolejnych rundach turniejów wysokiej rangi. Uzyskane wyniki w pewnej mierze wskazują powód, dla którego tenisiści pokroju Nishikoriego, Isnera, Raonicia i Bautisty-Aguty nie radzą sobie w turniejach wielkoszlemowych, pomimo ich dobrych statystyk ogólnych i nieprzerwanej obecności w pierwszej dziesiątce rankingu lub tuż poza nią. 

Typując zwycięzców w turniejach wysokiej rangi, warto mieć na uwadze to, czy potencjał zawodnika jest wystarczający do pokonania najlepszych tenisistów w danym cyklu. W przeciwnym razie triumf zawsze staje pod znakiem zapytania.

Przydatne informacje o zakładach — pomoc dla obstawiających

Dział przydatnych informacji o zakładach to jeden z najobszerniejszych zbiorów materiałów z poradami ekspertów, jaki został udostępniony online. Materiały przeznaczone są dla osób o wszystkich poziomach doświadczenia. Przede wszystkim staramy się pomóc osobom obstawiającym w podejmowaniu świadomych decyzji.